2016/09/24

OÑATIKO KONDEA ETA PATRONAZGOA ANTZUOLAN


Oñatiko kondeak edo jauntxoak, Erdi Aroan hain ohikoa zen bezala, bailara osoan zeukan bere boterea zabalduta, eta botere hori bere menpe zeudenek urtero ordaindu beharreko zergen bidez adierazten zuen. Nola? Ordaindu beharreko hamarrenen bidez edota beste karga batzuen bidez. Esan genezake, beraz, hainbeste aldiz entzun dugun egoera feudal baten menpe bizi zela orduan gure ia gure bailara osoa. Egoera honek luzez iraun zuen, baita Antzuolan ere.

Oñatiko kondearen Zumeltzegi dorrea (Oñati)

Hala, Beltran Ibañez de Guevara (1294-1333) izan omen zen 1305eko ekainaren 22an  gure Uzarragako parrokiaren lehendabiziko patronoa. Esan, urtebete lehenago konfirmatzen dela historikoki jauntxo honen presentzia Gipuzkoan, Arrasaten hain zuzen ere. Urte hartan (1304) Arrasateko hiribilduaren aurka borrokatzen ikus daiteke, bertan zeuzkan bere lursailak defendatu nahian, Leniz aldeko basailuen laguntzarekin.

Hala ere Oñatikoa deitzen den Kondeak Gebaran (Araba) du leinuaren jatorria, nahiz eta Oñatin eta Lenizko hainbat jabegoretan ere bere domeinua ezaguna izan. Dena dela Gipuzkoan zehar ere zabaldu zuen bere boterea

Boterea eskuratzeko egin zuen lehendabiziko urratsa 1305eko ekainaren 22koa da, urte hartako erregea zen Fernando IV.arekin permuta bat eginez; alegia, Araban zeuzkan morroi batzuen ordez, Oxirondo (Bergara), Usarraga (Antzuola), Arriaran, Soreasu eta Zarauz patronatoak eskuratu zituen: “Como nos Don Fernando por la gracia de Dios, Rey de Castilla, de Toledo, en un con la Reina Dona Constanza mi muger para facer bien y merced a Don Beltran Ibanez de Guevara, Señor de Oñate, nuestro vasallo, e por muchos servicios que nos fizo y face, damosle los nuestros monasterios que nos habemos en tierra de Guipúzcoa…” [1]. Esan, jarraitu aurretik, dokumentu hau bera, faltsutzat hartu zela ondorengo antzuolar belaunaldietako herritarren-eliztarren aldetik, eta hori errefusatuz gainera, frogak ere aurkeztu zituzten. Adibide gisa, 1741ean Oñatiko Konteak eskumen honen agiria aurkeztu behar izan zuen Kalagorriko elizabarrutian eliztarren alegazioak baztertu nahian. Esan, gainera, dialektika hau konstante bat izan zela Oñatiko Kondeak XIX. mendean bere “eskubide historiko” hauek galdu arte. Are gehiago, 1869an ere, garai hartan Oñatiko zen Carlos Luis de Guzman y la Cerdak, Montealegreko Markesa konfirmatua izan zen elizbarruti aldetik ere:  “como poseedor del Condado de Oñate y Patrón como tal se dice ser de las iglesias parroquiales… de San Juan Bautista de Uzarraga”.

Oso arrunta zen Erdi Aro garaian patronato laikoa, eta horren bitartez, jauntxoek, errentak jasotzeaz gain, eta sortutako fundazioen bidez, familiaren izena mantentzen zuten mendez-mende, baina ez herritarrek eskubide horren aurka jarritako eztabaida eta pleito ugari ezarri gabe. Jauntxokeri formula hau ere oso zabaldua zegoen bai Bizkaian eta baita Araban ere.  Beraz, Gebaratarrek Antzuolan izandako Uzarraga eta Errukizko Amaren patronotakoak ere ildo beretik doaz.

Debagoienari begira, Gebaratarren leinu honen menpe denboraz egon ziren beste patronato batzuk Oñatiko San Migel parrokia eta Oxirondoko Santa Marina (Bergara) izan ziren.

Bitxia izaten zen patronatu honen jabego eskubideak adierazteko jauntxoek egiten zuten protokoloa. XVI. mendera arte, baina, ez dugu patronato honen jabetza protokolorik. Hala ere, badakigu oso egun berezia izaten zela, eta bere boterea konfirmatze aldera kondea bera ere etortzeko ohitura zuela elizetara. Horrela deskribatzen digute, behinik behin, garai hartako dokumentuek egoera hura[2]:

“A veinte nueves días el mes de octubre (sábado) de mil quinientos e ochenta años. En presencia de nos Andrés López de Ozaeta, escribano de Su Majestad, y vecino de la dicha Universidad (de Anzuola) y Pedro de San Román, así escribano de Su Majestad real e vecino de la villa de Zalduendo… delante de las puertas de la iglesia y monasterio de San Juan de Uzarraga que es en la dicha universidad, pareció presente el muy ilustrísimo señor Don Pero Vélez de Guevara, Conde de Oñate y sucesor de la casa de Guevara e Condado de Oñate, y mayorazgo de ella. Y dijo que su señoría venía a la dicha iglesia de San Juan como patrón único divisero que era de la dicha iglesia, y como sucesor de la dicha casa de Guevara e mayorazgo. Y a continuación de la posesión que tenía de todos los bienes del dicho mayorazgo y como tal patrón quería entrar en la dicha iglesia y tomar la posesión de ella. Y pedía se la diesen el cura coadjutor e beneficiados de la dicha iglesia presentados por sus predecesores. E luego, Juan abad de Ganchaegui e Juan abad de Goenaga, cura y coadjutor de la dicha iglesia, e Miguel abad de Garicaza e Juan abad de Oruesagasti, clérigos beneficiados de ella, que presentes se hallaron, dijeron que reconociendo como reconocían a su señoría del dicho señor conde Don Pero Vélez, por hijo mayor y sucesor de la dicha casa de Guevara y Condado de Oñate y mayorazgo de ella y patrón de las iglesia de San Juan, le recibían por tal patrón único de ella. Y así queriendo su señoría entrar en la dicha iglesia, el dicho cura Juan abad de Ganchaegui le dio el agua bendita de su mano a la suya, y entró en la dicha iglesia donde como a tal patrón le pusieron una silla particular encima de los bancos y asientos donde se suelen asentar los parroquianos de la dicha iglesia, junto al altar mayor donde su señoría rezó y estuvo asentado, estando mucha parte de los parroquianos de la dicha iglesia oyendo las vísperas. Luego el dicho cura Juan abad de Ganchaegui le dio en señal un libro misal que estaba en el altar en sus manos a su señoría. Y le abrió y besó, y levantando de la silla anduvo por la dicha iglesia paseando quieta y pacíficamente. Y acabadas las dichas vísperas, su señoría como tal patrón echó fuera a todas las personas que estaban dentro de la dicha iglesia, y quedando su señoría dentro de ella, cerró las puertas por dentro y las tornó a abrir, y mandó repicar las campanas de la dicha iglesia, para que más notoriamente les constase de la posesión que tomaba de la dicha iglesia. E así se repicaron de cuyos actos de posesión. Y todo lo susodicho dijo su señoría le diésemos por testimonio, protestando como protestaba de continuar la dicha posesión en todo tiempo. Testigos que fueron presentes a lo susodicho, el licenciado Andrés Ortiz de Idígoras, abad de la iglesia monasterial del señor San Miguel de la villa de Oñate; y el cura Pedro Fernández de Eizaguirre, vecino de la villa de Vergara; e Joan López de Lazárraga, alcalde de la villa de Zalduendo, e Diego Ladrón de Guevara, vecinos de la villa de Zalduendo; e Juan Fernández de Eizaguirre, vecino de la dicha villa de Vergara, e San Juan de Lizarriturri y Sebastián López de Ozaeta, vecinos de la universidad de Anzuola, y todos estantes en ella”.

Baina dagoeneko dakigun bezala, Oñatiko Konteak eliz bat ez baizik eta bi zeuzkan Antzuolan jabetzan. Beraz, Uzarragako ospakizuna bukatu ondoren, herrigunera jaisten zen, eta bertan:

“Y después de lo susodicho en la Universidad de Anzuola este dicho día y mes e años susodicho, en presencia de nos los dichos Andrés López de Ozaeta y Pedro de San Román, escribanos reales e testigos… bajó de la dicha iglesia del señor san Juan de Uzarraga su señoría del dicho señor Conde a la iglesia de Señora Santa María de la Piedad que está sita en el dicho lugar de Anzuola, que es iglesia unida con la del señor san Juan de Uzarraga donde bien así su señoría es patrón de la dicha iglesia, y llegado a las puertas de la dicha iglesia, donde a las puertas de ella estaban los dichos curas Juan abad de Ganchaegui e Juan abad de Goena, coadjutor, e Miguel abad de Garicaza e Juan abad de Oruesagasti, clérigos beneficiados que así bien sirven la dicha iglesia de Santa María, y como de iglesia unida con la dicha iglesia de san Juan de Uzarraga, quería tomar la posesión de ella como patrón único divisero de ella, como hijo primogénito y sucesor de la Casa de Guevara e Condado de Oñate y mayorazgo de ella, por fin e muerte del muy Ilustrísimo Señor Don Ladrón de Guevara, que aya gloria, su padre, en continuación de su posesión. E luego los dichos curas e coadjutor e beneficiados dijeron que reconociéndole como le reconocían por tal patrón de la dicha iglesia y sucesor de la dicha Casa de Guevara, y estando de ella les placía y eran contentos de recibirle por tal patrón. Y en reconocimiento a la entrada de la dicha iglesia, le dio el agua bendita el dicho cura Juan abad de Ganchaegui a su señoría de su mano a la suya, y entró en la iglesia donde le fue  puesto una silla encima de los bancos y asientos donde se asientan los parroquianos de la dicha iglesia, junto al altar mayor donde rezó y se asentó y estuvo asentado pacíficamente. Y el dicho cura Juan abad le trajo un libro misal estando así asentado en señal de posesión y le dio en sus manos a su señoría, y la abrió y besó. Y levantado de la dicha silla anduvo su señoría paseándose por la dicha iglesia. Y echando fuera a los que dentro se hallaron, cerró las puertas de ellas y las tornó a abrir, y mando repicar las campanas para que mejor les constase de la posesión que tomaba. E así las repicaron y quedó en todo en su pacífica posesión de que todo lo susodicho pedió a nos, los dichos escribanos, le diésemos por testimonio, protestando como protestaba de continuar la dicha su posesión en todo tiempo. Testigos que fueron presentes a lo susodicho, el licenciado Andrés de Idígoras, abad de la iglesia monasterial del señor San Miguel de la villa de Oñate y vecino de Oñate; y el cura Pedro Fernández de Eizaguirre, vecino de la villa de Vergara; e Joan López de Lazárraga, alcalde de la villa de Zalduendo, e Diego Ladrón de Guevara, vecinos de la villa de Zalduendo; e Juan Fernández de Eizaguirre, vecino de la dicha villa de Vergara, e San Juan de Lizarriturri y Sebastián López de Ozaeta, vecinos de la universidad de Anzuola, y todos estantes en ella”.

Eta hartutako egunak borobiltzeko, eta agenda bete nahian-edo, hurrengo egunean Bergaran zituen jabetzak ikuskatzera joan zen:

“E después de lo susodicho, en la Villa de Vergara y en la iglesia parroquial de Señora Santa Marina de Oxirondo, día domingo, que se contaron treinta días del dicho mes de octubre y del dicho año…”

Badugu, hala ere, arestian aipatu dugun ospakizuna baino aipamen zaharragorik. 1559an Oñatiko Konteak gure herriko elizetan egindako beste errito lekukotza baten arabera, esan, lehen orain bezala, Kontea Uzarragatik hasten zela lehenik eta behin protokolo hau egiten, ondoren Errukizko Amaren parrokiara jaitsiz. Horrek, beraz, Uzarragako parrokiaren antzinatasuna eta herriko lehen parrokia izan zenaren garrantzia ere adierazten digu. Urte hartan ere egiten zen protokolo ekitaldia antzerakoa izaten bazen ere, bazeuden ekintza batzuk arestian ikusi direnekin alderatuz, desberdinak zirenak. Adibidez, ez zen ur bedeinkaturik eta meza libururik eskaintzen. Horrela, Kontea elizan zegoelarik, bere jarlekuan jarrita: “pidió al cura… le diese y entregase las llaves de la dicha iglesia… y entregándolas… e así tomadas en sus manos mandó el dicho señor conde… que saliesen de ella (la iglesia) a todas personas que estaban en ella… El conde cerró las puertas… y luego las tornó”. Ondoren, kanpaiak joteko ere agindua eman zuen, zertarako eta: “en señal de su venida y en continuación de su posesión”[3].

Auto de posesión del Conde de Oñate en las iglesias de Anzuola. 
1580. urtea
Iturria: Gipuzkoako Protokoloen Artxibo Historikoa. Gipuzkoako Foru Aldundia


[1] Copia del a escritura del título que el Conde de Oñate tiene para el patronato del as iglesias de Santa Maria de Oxirondo de Vergara, y Uzaraga de Anzuola. Signatura: 1273/023. Donostiako Elizbarrutiko Artxibo Historikoa
[2] Autos de posesión del Conde de Oñate en las iglesias de Anzuola y Oxirondo. 1/000765 liburu sorta, 44-45 orriak. Gipuzkoako Protokoloen Artxibo Historikoa. Gipuzkoako Foru Aldundia
[3] Autos de posesión del Conde de Oñate en las iglesias de Anzuola y Oxirondo (17/02/1559)
1/000731 liburu sorta. Gipuzkoako Protokoloen Artxibo Historikoa. Gipuzkoako Foru Aldundia

2016/09/17

GIPUZKOAKO BATZAR OROKORRETAN ANTZUOLAKO LEHEN BATZARKIDEAK (1630)

Badakigu  1629ko abenduaren 12an lortu zuela Antzuolak independentzia, Bergaratik alde eginda. Hurrengo urratsa Gipuzkoako Batzar Orokorretan parte hartzeko eskubidea lortzea izan zen.

Hau da garai hartan hori lortzeko jarraitutako bidea. Ikus dezagun zer gertatu zen.

Ordizian (“en la villa de Villafranca”) 1630ko apirilaren 13an Gipuzkoako Batzar Orokorra ospatzen ari zirela probintziako batzarkideak, eta bertan ere Valladolideko Errege Kantzelaritza nahiz Espainiako Erregearen ordezkaria zen Enrike Salinas zegoela, han landu zen gaitako bat Bergarako jurisdikziotik alde egin eta herri bihurtu ondoren, Antzuolak probintziako Batzarretan parte hartzeko aukera eskatzea izan zen. Alegia, “posesión del asiento, voz y voto que conforme a ella a de tener la dicha villa”.

Horretarako bertaratu ziren Antzuolako prokuradore bezala izendatutakoak; alde batetik Antzuolako alkatea zen Miguel Martinez de Ugarte eta bestea Antonio de Iturbe. Batzarretako buruak eskaria hala hartuta, astelehenean, apirilaren 15ean ospatuko zen batzarrean honen berri ematea agindu zuen. Eta hala egin zuen batzarretako lizentziatua eta lehendakaria zen Portu jaunak.

ORDIZIAKO BATZARREN AKTAK ANTZUOLAKOAK 
BATZARKIDE BEZALA ONARTZEN

Aipatutako datan (15) mahai gaineratu zen gaia, hau da, “se mande señalar su asiento y lugar para asisitir en esta Junta y en las demás que celebrara adelante … y tener voz y voto con las demás villas”. Hori justifikatzeko Erregeak herri izendatzen emandako agiria ere eraman zuten herriko ordezkariek, “apartándola de la villa de Vergara”.  Baina ez hori bakarrik, baita bertan adierazi zuten independentzia lortzeko ordaindu behar izan zituztenak, eta horretaz arduratuko zenarena: “una comisión de Su Magestad para don Pedro  de Ipeñarrieta para que haga repartimiento de quatro mil y quinientos y sesenta y dos ducados y medio en plata doble con que Su Magestad ha servido la villa de Anzuola por la merced de la esención por una parte; y por otra otros doscientos ducados para los gastos de ella entre sus vecinos, conforme a la hacienda que tuvieren”. 

Aldi berean beste agiria batzuk ere eraman zituzten herriko ordezkariek: “posesión y elección de alcalde ordinario y demás oficiales de su gobierno, y nombramiento y poder de procuradores junteros y el decreto”. 

Hala, batzarrak erabakia hartu zen kontuan izanda Antzuolaren herri maila; esan nahi zen aulkia eskaintzea eta bozkatzeko baimena ematea zeuzkan herritarren arabera; orduan 38 su bezala (edo familia, etxe) hartzen zena. 

Agiriak agiri, ospatzen ari zen batzarrak Azpeitia eta Donostiako ordezkariei eman zien agindua eskaera hau azter eta erabaki zezaten ze eratako baldintzatan komeni zen aintzat hartzea Antzuolako ordezkarien eskaera, batez ere zeuzkan herritarren kopurua kontuan hartuta, eta hurrengo batzarrera ekar zezatela erabakia.

Hala apirilaren 16an berriro elkartu ziren batzarkideak, eta arestian aipatutako Azpeitia eta Donostiako ordezkariek etxeko lanak eginda ekarri zituzten batzarrera. Hala, 1624ean Deban egindako Batzarretako aktetan azaltzen omen zen “la vecindad tiene la villa de Anzuola 162 vezinos y medio”

Hala ere adierazi zen Antzuola Albizturrek zeukan bizilagun baino gehiago zituela, baita garai hartan han eta hemen sortzen ari ziren herriekin ere alderatuz gero. Beraz, bere eserlekua batzarretan esandako herriak baino aurrerakoa izango zen. Hala uste zuten behintzat gai hau aztertzeko geratu ziren Francisco Arandiak, Miguel Aroztegik eta Martin Perez de Argarainek, Ordizian 1630ko apirilaren 19an.

"VILLA DE ANÇUOLA 162 VEÇINOS"

Hala onartu zen, eta agindua eman zen eserlekua ematea Antzuolako ordezkariei; hau da, Miguel Martinez de Ugarteri eta Antonio de Iturberi.

Beraz, independentzia lortuta, probintziako Batzar Orokorretan herri bezala parte hartzeko eskubidea ere lortu zuen Antzuolako herriak, orduan 162,5 etxekoneko zituela. Argi dezagun, garai hartan etxekonekoa (edo “vecinos”) jendea erroldatzeko edo hobeto esanda fiskalizatzeko familia unitate bat adierazten zela, ez daukala zer ikusirik gaurkoarekin bada; alegia, herritar bat bakarrarekin. Hala, “vecino” edo etxekoneko delakoa herritarra bihurtzeko 4 edo 5 koefizientearekin biderkatuz lortzen da.


Ordiziako batzarretako akta (1630)
 
Hala ere badugu gure kasuan altxor txiki bat zehazteko zenbat jende bizi zen une hartan herrian, izan ere Antzuolak independentzia hartu zuenean behartu zuten herriko herritarren errolda bat egitea. Eta hala egin zuen 1630ko urtarrilean Atanasio Jimenezek, Erregeak bidalitako ordezkariak. Dokumentu hori blogean ere baduzue kontsultatu nahi izanez gero: (http://irinmodo.blogspot.com.es/2014/01/1629ko-antzuolako-biztanleria-errolda.html). 


Kontuak kontu, Atanasiok errolda hau egin zuen:  

  • KALEAN: 202 bizi zirela. 
  • AUZOETAN (BASERRIAK): 520 bizi zirela.

Beraz, orduan, 1630ean, Antzuolan, 722 bizilagun bizi ziren.


Iturria:

  • Antzuolako Artxibo Historikoa: "Testimonio como fueron admitidos los procuradores junteros en la Junta de Deba el año 1630". 


2016/09/11

1766ko MATXINADA ANTZUOLAN

Zer dela eta 1766ko matxinada? 250 urte betetzen dira aurten euskal herritarren altxamendua izan zela, eta horregatik hainbat tokitan gogoratu dena. Guk ere antzerako zerbait egingo dugu gure herrirako; hau da, garai hurak ezagutu.

Euskal lurraldeetako matxinadak ezaugarri bereziak izan zituen. Dena dela, arazo nagusia hemen ere espekulazioa izan zen. Garai hartan nekazaritza ekoizpen nagusienak garia eta artoa ziren. Ekoiztutako gariak eta artoak jauntxoen eskuetara ailegatzen ziren errenten bidez, nekazalgoaren gehiengoa maizterra zelako.

Errebindikazioek tokian-tokiko kasuistika izan bazuten ere, gai nagusi bat egon zen: aleen, edarien eta haragien salneurria eta merkataritza askearen kontrako jarrera izatea. Horiekin batera herri lurrak askatasunez ustiatzeko baimena zabaltzea, hamarrenak eta elizaren errentak arautzea, moral publikoa berriz ezartzea eta herriak gobernu erakundeetan parte hartzea eskatzen zen. Liskarretan ez zen hildakorik gertatu, baina jauntxoen ondasunetan txikizio handiak egin ziren. Udaletxeak okupatu eta udal ofizialak beren baldintzak eta kapitulazioak sinatzea eta betetzea behartu, kasu batzuetan zenbait jauntxo mehatxatu, makurrarazi eta publikoki iraindu, eta beren jauregiak eta ondasunak erre edo deuseztu egin zituzten.

Testuingurua emateko begira dezagun Azpeitiko gaztetxekoek honetaz prestatutako bideoa; adierazgarria da.



Oro har, ipar eta mendebaldean izan zuen matxinadak indar handiena, Bizkaiko ekialdera arte. Azkoitian eta Azpeitian hasi (bertan kale bat dago `1766 matxinada´ izenarekin) eta segituan zabaldu zen Deba arroko herrietatik: Elgoibar, Eibar,  Soraluze... eta gure artean Arrasateraino ailegatu zen. Hala ere, bi adarretan banandu zen: kostalde aldera bata, Deba, Mutriku, Zumaia, Zestoa, Getaria eta Zarautz, eta bestea barru aldera, Goiherri eta Tolosalde aldera hain zuzen ere, non Asteasu, Alkiza, Zizurkil, Aia, Errezil, Goiatz eta Beizama, 1766ko apirilaren 15 eta 19 bitartean, zenbait iskanbila egon ziren.

Esan dezagun ere Bizkaian matxinadak Ondarrun, Markinan eta Berriatuan izan zuela indar gehiena, eta Araban, Aramaion, nahiz eta Agurainen eta Gasteizen zantzu batzuk eman.

Beste matxinadetan ez bezala, matxinoek ez zituzten beren errebindikazioak lortu eta zigor gogorrak jasan zituzten: heriotza sententzia batzuk eman arren, azkenean ez ziren bete, eta bakarrik atxiloketak, ondasun bahiketak, isunak, gartzelaratzeak, erbesteratzeak, galeretako zigorrak, e.a. 

Eta Antzuolan zer gertatu zen matxinada hartan? 

Ez zen ailegatu hain gordin eta istilutsu gure herriraino, baina bai neurriak hartu behar izan zituztela herriko agintariek ogi egileekin, gari hornitzaileok salneurriarekin espekulatu ez zezaten. Adibide batzuk badauzkagu honen bueltan.

Adibidez, une hartan herriko alkatea zen Pedro Juan de Iraeta, sindikoa, berriz, Juan Bautista de Iñurrigarro Otamendi, eta zinegotziak Pedro Juan de Iraeta, Ignacio de Lausagarreta eta Esteban de Aguirre, kontu hartzailea zen Juan Antonio de Irazabalek aitortu zuen une hartan zinegotzia zen Esteban de Agirreri eman zitzaiola 1766ko urtarriletik hasi eta 1767ko urtarrileraino 294 erreal, zergatik eta "24 fanegas y media de trigo que dio a las panaderas de esta villa al tiempo del Motín por orden de una carta de nuestra madre la Provincia, su fecha 17 de abril, a 26 reales la fanega". 

Sindikoa zen Juan Bautista de Iñurrigarrori ere beste 217 erreal "pagados por 18 fanegas de trigo que dio a los mismo panaderos para el mismo fin". 

Esan dugun bezala Antzuolara ez ziren matxinatuak ailegatu, baina Bergarara iristeko egon ziren, eta eurei aurre egiteko konpainia bat osatzeko eskaera ere Antzuolari eskaera egin zitzaion. Izan ere, 1766ko apirilaren 21eko "a las cinco horas de su tarde" etorri zen herrira Bergarako udal idazkaria zen Juan Migel de Agirre Sarasua, "diciendo que venía de la dicha villa de Vergara dando noticia de que la tropa de los amotinados querían entrar en el cuerpo de dicha villa, por lo que convenía que sin perder tiempo pasase gente de esta dicha villa prevenida con armas a la expresada villa de Vergara para su defensa. Y luego en su visita se juntó una compañía bien armada con su jefe, e inmediatamente marcharon a la villa de Vergara. Y el señor alcalde y regidores quedaron juntando otra compañía por si había necesidad. Y al día inmediato otro aviso desde dicha villa de Vergara que los amotinados andaban por los montes de Elosua y se envió inmediatamente gente armada".

Elosua (Bergara) bilaketarekin bat datozen irudiak
ELOSUA

Honek gastu batzuk ekarri zituen. Hala, Ignacio de Iñarra eta Tomás de Lasak 588 errealeko gastu agiri bat aurkeztu zuten; alegia, "Iñarra 408 reales por 204 azumbres de vino clarete e precio de dos reales; y al expresado Tomás 180 reales por el importe de 510 libras de pan a precio de 12 maravedís cada una que se consumieron". 

Eta ez zen gastu bakarra izan, beste 48 erreal ordaindu zitzaizkiolako Juan Bautista de Otamendi, sindikoari. Euretako 12 erreal gainera, "por dos viajes que ha hecho a la villa de Vergara a llevar y traer las camas para el alojamiento de los soldados".

Hauteman daitekeen bezala, 1766ko matxinadaren eragina apala izan zen gure herrian, nahiz eta egoera ezegonkor hark gastuak sortu udal haziendan.


Iturriak: